Θυσία Αγωνιστών

Η πορεία της ιστορίας μας θυμίζει τους αγώνες των Ελλήνων, για την ελευθερία της Πατρίδας και τη διατήρησή της. Σ’ όποιο κομμάτι της Ελληνικής γης μας κι αν βρεθείς, θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει κι ένα μνημείο, μάρτυρας της ιστορίας του τόπου που μαρτυρά ότι εκεί έχυσαν οι Έλληνες αίμα.

Μέσα στο χώμα του έλιωσαν κορμιά. Υπάρχουν κόκκαλα ιερά μέσα από τα οποία πηγάζει η ζωή της ελευθερίας. Όλη η ελληνική γη είναι τάφος και ηρώον, ηρώον και τάφος, του οποίου τις δάφνες της δόξας, ποτίζει το δάκρυ του απανταχού ελληνισμού. Πρόσφεραν στο βωμό της Πατρίδας τα σώματα, την περιουσία και το αίμα τους.

Η φλόγα της Ελευθερίας και της ζωής μεταδίδεται αδιάκοπα στους αιώνες, από άτομο σε άτομο και από γενεά σε γενεά. Βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας. Μέσα στο είναι μας. Είναι βίωμα των Ελλήνων. Δεν σβήνει ποτέ.

Η προσφορά του Δούκα σ’ όλη την περιοχή που μ’ ελληνική συνείδηση, εθνική ευθύνη και αίσθημα καθήκοντος και με μόνο κριτήριο την εθνική ελευθερία, είχε μια επίδραση στην πορεία των γεγονότων.

Προσέφεραν και οι Δουκιώτες ένα λιθαράκι στον αγώνα, στο οικοδόμημα της αναγέννησης του Έθνους. Ακόμη και μετά τη συγκρότηση του μικρού Ελληνικού κράτους, κάτω από τη μάστιγα της σκλαβιάς, ήσαν και άλλα αδέλφια μας. Φώναζαν να τους βοηθήσουμε ν’ αποκτήσουν κι αυτά την οντότητά τους. Ν’ αναπνεύσουν τον ελεύθερο αέρα. Υπενθύμιζαν σ’ όλους, την Εθνική επιταγή, ν’ ακολουθούμε ο Ελληνικός λαός τον δρόμο του καθήκοντος, όσο δύσκολος κι επικίνδυνος κι αν είναι, άλλοτε νικηφόρος και χαρούμενος κι άλλοτε με δυσάρεστα αποτελέσματα.

Ήλθαν στιγμές που πανηγύρισε την ενσωμάτωση του μεγαλύτερου μέρους της πατρίδας. Πολλοί έδωσαν την ζωή τους στους αγώνες 1912-1913. Χιλιάδες άφησαν τα κορμιά τους στους τόπους που ήκμασε ο Ελληνισμός. Εκεί που για χιλιάδες χρόνια είχαν για πατρίδες τους. Άφησαν θησαυρούς δημιουργίας. Μνημεία πολιτισμού που με αγώνες και θυσίες είχαν κατασκευάσει. Μένουν εκεί για να δείχνουν ότι από εκεί πέρασαν Έλληνες, δημιουργοί πολιτισμού. Το πέρασμά τους και τα έργα τους είναι πάντα αθάνατα γιατί μέσα τους έχουν το Ελληνικό Πνεύμα. Δεν σβήνουν ποτέ γιατί είναι Πνεύμα.

Χωρίς να καμφθούν. Δεν τους έλλειψε ούτε το θάρρος, ούτε η νοημοσύνη στη μητέρα πατρίδα που ήλθαν. Δούλεψαν κι ανέδειξαν μια καινούργια Ελλάδα, δυνατή και υπερήφανη.

Στα ελληνικά βουνά και τις ελληνικές θάλασσες, το 1940 τα νιάτα της Πατρίδας μας απέδειξαν ότι ακολουθούν τον ίδιο δρόμο του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Των Κολοκοτρωναίων, Καραϊσκάκηδων, Μακρυγιανναίων και των άλλων αγωνιστών του 1821. Απέδειξαν ότι και τούτοι ήσαν "Πολλώ Κάρονες". Έδειξαν στους ύπουλους και άνανδρους Ιταλούς του Μουσολίνι και τους Γερμανούς ότι έχουν το θάρρος ν’ αντισταθούν στις στρατιές των λογχών και των αρμάτων και να κερδίσουν, όχι μόνο τον πόλεμο, αλλά την εκτίμηση και το θαυμασμό όλου του κόσμου, ακόμη και αυτών των πολεμίων τους.

Κι όταν οι στρατιές κατέκτησαν τη χώρα μας, οι Έλληνες δεν αδράνησαν. Μικροί και μεγάλοι, φανερά και κλεφτά, συνέχισαν τον αγώνα κατά των κατακτητών.

Και σ’ αυτόν τον αγώνα οι Δουκαίοι έδωσαν το παρόν. Δύο αδέλφια, οι λεβέντες Νικόλαος και Φώτιος Χατζόπουλοι άφησαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την τελευταία τους πνοή. Στη συνέχεια και άλλος Δουκιώτης, ο Κων/νος Παπαμιχαλόπουλος, έπεσε από τα πυρά των κατακτητών.

Στην μαρμάρινη στήλη του χωριού μας αναγράφονται τα ονόματα εκείνων που δεν ξαναγύρισαν στα σπίτια τους, έπεσαν για την πατρίδα.

Νικόλαος Κ. Χατζόπουλος

Κων/νος Β. Κωνσταντόπουλος

Δημήτριος Π. Δημητρακόπουλος

Χαράλαμπος Π. Δημητρακόπουλος

Νικόλαος Λέντζος

Παύλος Σπηλιόπουλος

Δημήτριος Αθ. Δημακόπουλος

Πραξιτέλης Βαρουξής

Ηρώδης Λ. Ροδόπουλος

Δημ. Ευσταθόπουλος

Ιωάννης Παρασκευόπουλος

Κων/νος Κανελλόπουλος

Κων/νος Α. Γεωργακόπουλος

Γεώργιος Π. Γκοτζιάς

Αλέκος Ανδ. Ζαφειρόπουλος

Νικόλαος Ανδρ. Ζαφειρόπουλος

Στην στήλη αυτή έχουμε την υποχρέωση ν’ αναγράψουμε και τα ονόματα των πεσόντων στους αγώνες 1940-1944.

Κι άλλοι έπεσαν παρεξηγημένοι για δήθεν αντιπατριωτική συμπεριφορά. Ο Γεώργιος Παπαϊωάννου, γιατρός, και η εικοσάχρονη κόρη του Μαρία (Μαίρη), χωρίς να έχουν προβεί σε καμιά αντιπατριωτική πράξη. Αντιθέτως ήσαν ένθερμοι πατριώτες με αγάπη και ανθρωπισμό.

Άλλοι που έβαψαν τα χέρια τους με ελληνικό αίμα έφτασαν να είναι εκπρόσωποι του λαού στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Σε κάθε αγώνα πέφτουν και αθώα θύματα.

Ας είναι η μνήμη τους αιώνια.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.