Προσφορά στο χωριό μας

Το Δούκα δεν το αγάπησαν και το αγαπούν μόνον εκείνοι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σ’ αυτό, όσο μακριά και αν είναι, αλλά και άνθρωποι που έζησαν σ’ αυτό, συνδέθηκαν με τους ανθρώπους του, βρήκαν κοινά σημεία που τους έδεναν, βρήκαν περιβάλλον με αρετές και ταύτησαν τη ζωή τους μ’ αυτό.

Είναι υποχρέωση να μνημονεύσουμε ορισμένους για την αγάπη τους και την προσφορά τους.

Νικόλαος Παναγιώτου Νικολόπουλος. Άξιος εκπαιδευτικός και προ παντός άνθρωπος. Με πραγματική πίστη και πράξη σ’ εκείνα που δίδασκε και ζούσε. Ο Νικόλαος Νικολόπουλος είχε γεννηθεί στην Κάτω Αχαϊα. Με οπλισμό την πανεπιστημιακή του μόρφωση, αλλά κυρίως τα ψυχικά και φιλανθρωπικά χαρίσματα που κουβαλούσε, ήλθε στο Δούκα που λειτουργούσε το Ελληνικό σχολείο (Σχολαρχείο) ως καθηγητής Θεολόγος να μεταλαμπαδεύσει όσα η χριστιανική πίστη και ο ανθρωπισμός του επέβαλαν, στους μαθητές του σχολείου και στην κοινωνία.

Με την απλότητα που τον διέκρινε αγάπησε το χωριό και τον αγάπησε και αυτό. Πλησίασε τους ανθρώπους, αγάπησε τους μαθητές και τους έδωσε τον ψυχικό του κόσμο, τον ανθρωπισμό του, αλλά και την επιστημονική κατεύθυνση. Έβλεπε τους μαθητές του σαν παιδιά του, σαν πατέρας τους και φρόντιζε, όχι μόνο για την πρόοδό τους, αλλά και την οικογενειακή τους κατάσταση και βοηθούσε με όλες τις δυνάμεις του. Μέσα στο σχολείο υπήρχε ένα περιβάλλον που επικρατούσε η φτώχεια και η μιζέρια. Δεν επεδίωκε να μεταφέρει στις παιδικές καρδιές μόνο τη μάθηση, αλλά να τους τονώσει τον ψυχικό τους κόσμο, να τους οπλίσει με θάρρος για ν’ αντιμετωπίσουν τον αγώνα στη ζωή τους. Έβλεπε την πραγματικότητα και την αντιμετώπιζε με ψυχραιμία και θετικότητα. Η ζωή του ήταν ένα πραγματικό παράδειγμα. Δημιούργησε οικογένεια, που ήταν πρότυπο αρετής, αγάπης και προόδου.

Με το ίδιο πνεύμα, βοηθούμενος από τη σύζυγό του, Ελένη, κόρη του γιατρού Μεγακλή Νικολετόπουλου, εξόπλισε και τα δύο παιδιά του, τον Μεγακλή, που έγινε μηχανολόγος ηλεκτρολόγος κι εργάστηκε για το φωτισμό της περιοχής και τον Παναγιώτη, που ανέβηκε τα σκαλοπάτια του καθηγητή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Είχαν και αυτά μέσα στην καρδιά τους την αγάπη στο χωριό. Δυστυχώς οι βουλές του θεού δεν τ’ άφησε να εκπληρώσουν τα όνειρά τους. Τα πήρε γρήγορα σε νέα ηλικία.

Ο Νικόλαος Νικολόπουλος επάλευε επί τριάντα ολόκληρα χρόνια, να διατηρήσει όρθιο και αποδοτικό το σχολείο. Εργάστηκε σαν πραγματικός Δουκιώτης. Γι’ αυτό ποτέ δεν σβήνει από το θησαυροφυλάκιο των αναμνήσεών μας.

Ένας άλλος που αγάπησε το Δούκα είναι ο Αλέκος Καραμέρος, ο φίλος των παιδιών. Γεννήθηκε στο Λάλα. Σταδιοδρόμησε στην Πάτρα, στον ξενοδοχειακό τομέα. Μπήκε στην οικογένεια του γιατρού Μεγακλή Νικολετόπουλου, αφού συνδέθηκε με την κόρη του Μαρία. Ήταν πραγματικά ένα ιδανικό ζευγάρι. Έγινε πραγματικός Δουκιώτης. Στην πράξη. Αγάπησε το χωριό και το ενδιαφέρον του ήταν ζωντανό σ’ όλη του τη ζωή. Ένας άνθρωπος με αισθήματα παιδικά. Μια μορφή που μέσα της έκρυβε την αθωότητα. Γι’ αυτό έμεινε πάντα παιδί. Όταν ερχόταν στο χωριό τα παιδιά θεωρούσαν ότι ήλθε ο καλός τους φίλος. Πλησίαζε τα παιδιά και τους εκδήλωνε την αγάπη του σε ό,τι επιθυμούσαν. Κι εκείνα τον πλησίαζαν, γιατί έβλεπαν ότι ήλθε κοντά τους ο πραγματικός φίλος τους.

Ήταν ο καλύτερος υποστηρικτής του σχολείου μας. Με τις γνωριμίες που διέθετε, επικουρούμενος και από τον σύνγαμπρό του Νικόλαο Νικολόπουλο, βοηθούσε για ό,τι αφορούσε το σχολείο και το χωριό μας. Η αναφορά στην προσωπικότητά του είναι εκδήλωση ευγνωμοσύνης στον άνθρωπο που μας αγάπησε.

Η προσφορά των πατριωτών στο χωριό μας είναι καθολική. Κανένας δεν αρνήθηκε να προσφέρει κατά το δυνατόν, τις υπηρεσίες του και θα έπρεπε ν’ αναφερθούν όλοι σ’ αυτό το γραφτό. Πράγμα όχι εφικτό. Γι’ αυτό θ’ αναφερθούν, έστω και λίγοι, που αν κι έχουν φύγει, για το αγύριστο ταξίδι, έχουν αφήσει σημαντικές αναμνήσεις. Ας μην ενοχληθούν εκείνοι που δεν θ’ αναγραφούν ονομαστικά.

Γεώργιος Ζαφειρόπουλος. Δούλεψε σκληρά. Υπηρέτησε σαν ήρωας στρατιώτης κι έφθασε το βαθμό του Στρατηγού. Υπηρέτησε σαν πολίτης και κατέλαβε το αξίωμα του Υπουργού και ύψωσε τη φήμη και την περηφάνεια του χωριού μας. Θερμός πατριώτης και ανθρωπιστής. Δεν υπήρξε νέος του χωριού και της περιφέρειας που να του αρνήθηκε τη βοήθειά του. Κάθε προοδευτικό νέο τον έθετε υπό την προστασία του και του άνοιγε το δρόμο της εργασίας και της προόδου. Πολλοί νέοι υπό την σκιάν του αναδείχθηκαν αξιόλογοι επιστήμονες. Έχαιρε σεβασμού και εκτίμησης, που η εκτίμησή του αυτή είχε αντίκτυπο και στο χωριό μας. Καμάρωναν όλοι, γιατί θεωρούσαν μεγάλη τιμή και αξιωσύνη να υπάρχει πατριώτης Υπουργός.

Γεώργιος (Γεωργούλης) Αριστείδη Χρυσανθακόπουλος. Συγγραφέας του βιβλίου "Η Ηλεία στα χρόνια της Τουρκοκρατίας". Προσφορά ενός ανθρώπου με αίσθημα καθήκοντος. Εργάστηκε με κριτήριο την εξυπηρέτηση της Εθνικής συνείδησης. Ένα έργο που στην κρίση του λαού βρίσκει τη δικαίωση πολλών ετών. Έργο για να μην καλύψει τα ιστορικά γεγονότα το πέρασμα του χρόνου και ο αδυσώπητος πέπλος της λήθης.

Το βιβλίο του Γεωργίου Χρυσανθακόπουλου είναι αξιόλογο και γι’ αυτό επαινέθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Αποδεικνύει την αγάπη του στην έρευνα, έφερε στην επιφάνεια γεγονότα και λεπτομέρειες της εποχής τα οποία θα ήταν καταχωνιασμένα και θαμένα κάτω από τη λησμονιά.

Μας δίνει ξεκάθαρη εικόνα της βαρειάς δοκιμασίας που έζησε ο Ηλειακός λαός και ιδιαίτερα η Ορεινή Ηλεία κατά τους χρόνους που βρίσκονταν κάτω από το πέλμα του βάρβαρου και στιγνού τρομοκράτη. Αναφέρει τους μάρτυρες του αγώνα και μας οδηγεί ευλαβείς προσκυνητές στον ιερό βωμό των μεγάλων θυσιών.

Το βιβλίο είναι αψευδής μάρτυρας των γεγονότων και του αγώνα που κατέβαλε ο δημιουργός του να μας ρίξει τα φώτα της γνώσης. Είναι πηγή στην οποία προστρέχουμε ν’ αντλήσουμε τη φωτεινή εικόνα των ιστορημάτων. Δείχνει την πνευματικότητα που ζούσε το Δούκα και που την αποτύπωσε ο ίδιος με την έρευνά του. Ανέβασε το επίπεδο του χωριού μας, δείχνοντας ότι το Δούκα δεν είναι στείρο, αλλά παράγοντας πνευματικών ανθρώπων που το τιμούν. Έχουμε υποχρέωση να ευγνωμονούμε και να θυμόμαστε τον συγγραφέα.

Ιωάννης Κων. Φραγκούλης. Μια μορφή πνευματικού ανθρώπου, που γέννησε το χωριό μας. Πραγματικός φωτοδότης, όπου κι αν είχε περάσει. Το πέρασμά του άφηνε την ευωδία της αγάπης, της εργατικότητας και της βαθειάς πίστης που είχε μέσα του και ήταν βίωμά του. Αυτή η ζωή του. Μετέδωσε το φωτισμό του στους μαθητές του, σαν δάσκαλος, και τους οδήγησε σε υψηλά βάθρα της επιστήμης και της χριστιανικής ζωής. Γόνος οικογένειας που είχε αναθρέψει ανθρώπους στα γράμματα και τον πατριωτισμό. Απόγονος του λόγιου Αναγνώστη Φραγκούλη, είχε μέσα του τη ροπή προς τα γράμματα, την παιδεία. Οι πρόγονοί του προσέφεραν πριν από την Επανάσταση της Ανεξαρτησίας, το φωτισμό που είχαν μέσα τους στον τόπο. Βοήθησαν στην οργάνωση της Επανάστασης, προσέφεραν αίμα στη στήριξή τους και την κατάκτηση της Ελευθερίας. Συνεχιστής της ρίζας του, έδωσε στην παιδεία ό,τι πολυτιμότερο είχε.

Τον υμνολογούν όσοι δέχτηκαν τα φώτα του, όπως ο ίδιος υμνολογούσε το Θεό. Ήταν γνώστης όλης της χριστιανικής υμνολογίας, του λατρευτικού τυπικού της εκκλησίας και το τηρούσε με πίστη κι ευσέβεια. Είχε βαθειά πίστη σ’ όλη του τη ζωή, μέχρι το θάνατό του. Την πίστη του αυτή, την αγάπη κι ευσέβεια εμφύτευσε στην πολυμελή οικογένειά του, η οποία ακολούθησε κι εφάρμοσε τα διδάγματα του άξιου πατέρα τους.

Τέτοιους ανθρώπους έχουμε υποχρέωση να τιμούμε και να μιμούμεθα.

Ζαφείριος Παπαμιχαλόπουλος. Αληθινός Δουκιώτης, γεμάτος θάρρος και δυναμικότητα. Αγωνίστηκε στο Δημόσιο κλάδο κι έφθασε στ’ ανώτατα αξιώματα. Ανεδείχθει γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίου και Πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ. Θερμός και άξιος πατριώτης. Φώλιαζε μέσα του το χωριό μας στο οποίο προσέφερε αξιόλογη βοήθεια.

Μιχάλης Μιχαλόπουλος. Ακολουθώντας τις αρχές του χωριού μας, προτίμησε τον εκπαιδευτικό κλάδο. Ήθελε να προσφέρει στους νέους της πατρίδας τα ιδανικά τα οποία τον κοσμούσαν. Με την περήφανη καρδιά και την κοφτερή σκέψη εργάστηκε αποδοτικότατα. Ετίμησε τον εκπαιδευτικό κλάδο στον οποίο αφιέρωσε όλη του τη ζωή. Ο αγώνας του εκτιμήθηκε και τιμήθηκε με το βαθμό του Γυμνασιάρχη. Από όπου πέρασε, άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του. Παραμένει η σφραγίδα της διδασκαλίας και των γνώσεών του στις καρδιές των μαθητών που πέρασαν από τα χέρια του και ήταν υπερήφανος που μαθητές αναδείχθηκαν άξιοι επιστήμονες.

Επί πολλά χρόνια άξιος πρόεδρος του Συλλόγου των απανταχού Δουκιωτών. Ακούραστος, παρών σε κάθε υπόθεση που αφορούσε τον τόπο μας. Μεθοδικός ιστοριοδίφης, αφοσιώθηκε ν’ αποτυπώσει ιστορικά γεγονότα του χωριού μας. Ασχολήθηκε με την ιστορία της Τουρκοπούλας Μπεμπιγέ-Μαρίας που ήταν προγιαγιά του και του Τουρκόπουλου που βαφτίστηκε και έγινε Γιάννης και με το συνηθισμένο παρατσούκλι Μούλος, που είναι η ρίζα των οικογενειών Μουλογιάννη στο Λάλα. Την εγκατάσταση τριών Ελλήνων από την Κων/πολη: του Μιχάλη Νταημιχάλη, προγόνου της οικογένειας Μιχαλόπουλου, του Γιάννη Πολιτάκη, που εγκαταστάθηκε στο Δούκα και του Παντελή Βασιλείου που εγκαταστάθηκε στο Λάλα.

Αθανάσιος Κων. Βακαλόπουλος. Θερμός πατριώτης και αγωνιστής. Προσέφερε με τον δυναμισμό και τη δημοσιογραφική πένα του πολλά στο χωριό μας. Με τη δημοσιογραφική πένα του δεν άφηνε χωρίς κριτική κάθε παράνομη και άδικη πράξη. Με το βιβλίο του "Η ΑΛΗΘΕΙΑ" έπαιρνε πρωτοβουλίες, υποδείκνυε τρόπους προόδου για την οικονομία του τόπου. Πρόβαλε πρωτότυπους τρόπους στη λύση προβλημάτων και έγινε άξιος μαχητής των δίκαιων προβλημάτων του χωριού μας. Στέλεχος της Ε.Σ.Η.Ε.Α. και σεμνός εργάτης της εφημερίδας "ΕΣΤΙΑ". Προχωρούσε αδίσταχτα σε κάθε κοινωνική και πατριωτική εκδήλωση. Ο αείμνηστος Θάνος έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.