Οικογένεια Μπεμπιγέ - Μαρία Προμάμης οικογενείας Μιχαλοπούλου

Ιστορία, που έχει συνδεθεί με το Δούκα είναι της Τουρκοπούλας Μπεμπιγέ. Ο αείμνηστος Μιχάλης Μιχαλόπουλος, επίτημος Γυμνασιάρχης και άξιος πατριώτης, θεώρησε καθήκον του να εκθέσει ένα γεγονός, που έχει δεσμούς τόσο με την οικογένεια του όσο και με το χωριό μας.

Θεώρησα καθήκον μου κι εγώ, εις μνήμην του, να την περιλάβω στην προσπάθεια μου ν’ αναφέρω ότι συνδέεται με τη ζωή του χωριού μας.

Το αντίγραφο της έκθεσής του που μου έδωσε αναφέρει τα παρακάτω:

"Μεταξύ των Τουρκαλβανών αγάδων του Λάλα και του Αλή-Αγά Τούρκο μπέη της Τρίπολης, υπήρχε θανάσιμο μίσος.=

Γινόντουσαν αρπαγές από τους Τουρκαλβανούς Λαλαίους, παιδιών των μπέηδων της Τρίπολης και για να τα ελευθερώσουν καταβάλλονταν λύτρα. Τι ίδιο γινόταν και τανάπαλιν. Αυτό γινόταν τακτικά.

Πριν αρχίσει η Ελληνική Επάνασταση, είχε γίνει αρπαγή της κόρης του Αβδουλάγα της Τρίπολης 10-12 χρονών ονόματι Μπεμπιγέ και ενός Τουρκόπουλου που δεν βρέθηκαν στοιχεία του.

Μετά τη νίκη των Ελλήνων στο Πούσι, τον Ιούνιο του 1821, οι Τουρκαλβανοί εγκατέλειψαν το Λάλα. Οι Έλληνες το έκαψαν, φοβούμενοι μην επιστρέφουν οι Τουρκαλβανοί. Βρέθηκαν σ’ έναν αχυρώνα αυτά τα δύο παιδιά. Η συμπεριφορά των Ελλήνων σ’ αυτά τ’ ανυπεράσπιστα πλάσματα ήταν άψογη και χριστιανική. Τα παιδιά τα ανέλαβε ο Δημήτριος Καραμέρος, καπετάνιος της περιοχής, τα βάφτισαν και τα έκαναν χριστιανούς. Την κόρη που την έλεγαν Μπεμπιγέ, της εδόθη το όνομα Μαρία (Μαριορή) το όνομα της Παναγίας, το δε αγόρι το ονόμασαν Γιάννη, τ’ όνομα του Προδρόμου. Στο όνομα του πρόσθεσαν το παρατσούκλι Μούλος κι έγινε Μουλογιάννης που είναι ο πρόγονος των Μουλαγιανναίων του Λάλα.

Η Μαρία (Μπεμπιγέ) ήταν η προμάμη των Μιχαλοπουλαίων και των απογόνων του Μιλτιάδη Κουμπάτη που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική.

Στην Μαρία (Μπεμπιγέ) το κράτος με παραχωρητήριο διάταγμα που εκδόθηκε περί το 1850 παραχώρησε έναντι της περιουσίας της στην Τρίπολη, έκταση (50) στρεμμάτων στη θέση Μπάστιρα, έξω από το Λάλα, από τα Εθνικά Κτήματα. Το έγγραφο αυτό είχε επικεφαλίδα "Παραχωρητήριο". Μετά την επανάσταση και τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους ήλθαν από την Κωνσταντινούπολη τρεις (3) που υπηρέτησαν σαν στρατοχωροφύλακες στην περιοχή Δούκα. Ο πρώτος λέγονταν Μιχάλης Νταημιχάλης, ο δεύτερος Ιωάννης Πολιτάκης και ο τρίτος Παντελής Βασιλείου. Οι δύο πρώτοι εγκαταστάθηκαν στο Δούκα και ο τρίτος στο Λάλα.

Ο Πολιτάκης ήταν πρόγονος της Νικολέτας Πολιτάκη και της Ευγενίας Δούρου-Πολιτάκη. Και οι τρεις εγκαταστάθηκαν σώγαμβροι.

Η Μαρία (Μπεμπιγέ) ενηλικιωθείσα παντρεύτηκε στο Δούκα τον Ιωάννη Κουμπάτη που καταγόταν από τη Ζάκυνθο. Στον Κουμπάτη εκτός από την άλλη περιουσία της προσέφερε και τα (50) στρέμματα στο Μπαστηρά.

Με τον Κουμπάτη απόκτησε τον Μιλτιάδη και την Γαρυφαλιά. Η Γαρυφαλιά παντρεύτηκε στο Λάλα. Εχήρευσε όμως κι επειδή δεν είχε απογόνους, επανήλθε στο Δούκα κι έζησε μαζί με τη σύζυγο του Μιλτιάδη. Ο Μιλτιάδης ήταν κλητήρας, αλλά οινοπότης κι έπεσε από το ζώο με το οποίο ερχόταν από το Κριεκούκι και σκοτώθηκε. Απόγονοί του είναι στην Αμερική. Το σπίτι τους ήταν συνεχόμενο με το σπίτι του Σπύρου Κουμπάτη.

Η Μαρία Μπεμπιγέ εχήρεψε από τον Ιωάννη Κουμπάτη και παντρεύτηκε τον Νταημιχάλη από τον οποίο απόκτησε μια θυγατέρα την Αλεξάνδρα κι ένα γιο τον Παρασκευά (δηλ. τον παππού της οικογένειας Μιχαλόπουλου). Ο Παρασκευάς παντρεύτηκε την Αθανασία Βαρκώντου-Χρόνου η οικογένεια της οποίας είχε τρεις (3) θυγατέρες, την Αθανασία, την Παναγιώτα και την Βασιλική. Το σπίτι του ήταν, εκεί που βρίσκεται τώρα το σπίτι του Μιχαλόπουλου, που πήγε σώγαμβρος. Η δεύτερη του Νικόλαου Κουτσούρη ή Καφαντάρο κτίστη από τα Λαγκάδια και εγκαταστάθηκε κι αυτός σώγαμβρος στο απέναντι από το σπίτι των Μιχαλοπουλαίων. Και η τρίτη παντρεύτηκε τον Νικόλαο Χατζή από το Δούκα.

Από το γάμο του, ο Παρασκευάς απόχτηκε τρία παιδιά. Τον Σωτήριο, την Ελένη, και τον Λουκά. Ο Λουκάς παντρεύτηκε την Αντωνία κόρη του Γιάννη Γιαννακόπουλου από το Λάσδικα και απόκτησε πέντε αγόρια και μια κόρη. Τον Μιχάλη, Παρασκευά, Ιωάννη, Νικόλαο, Χαράλαμπο και την Αναστασία. Ο Παρασκευάς ξαναπαντρεύτηκε με την Κωνσταντίνα και απόκτησε μια κόρη την Θεώνη που παντρεύτηκε των Κων/νο Δούρο.

Η Μαρία (Μπεμπιγέ) έζησε μέχρι το 1897 ή 98 στο Δούκα. Όταν γέρασε την λέγανε γριά Ζάνια (από το όνομα του άνδρα της Γιάννη Κουμπάτη). Την έφεραν ως παράδειγμα μακροζωίας  "Έζησε όσο και η γριά Ζάνια". Αυτή ζούσε με το γιο της τον Μιλτιάδη, στον οποίο δεν εκληροδότησε την μερίδα (δηλ. το κτήμα στο Μπαστηρά), γιατί φοβόταν μην την πουλήσει λόγω του πάθους του στην οινοποσία και την εκληροδότησε στα παιδιά του. Επειδή όμως αυτά επτώχευσαν ως έμποροι, έκαμε το 1893 εικονικό πωλητήριο στον Παρασκευά, ο οποίος άφησε την "μερίδα" δηλ. το κτήμα στο Μπαστηρά να την καρπούται η σύζυγος του εξαδέλφου του, εκ πατρός, του Μιλτιάδη Κουμπάτη και τα παιδιά της με τα οποία έμενε και η μητέρα του Μαρία-Μπεμπιγέ και η αδελφή του Γαρυφαλιά. Την "μερίδα" την είχε νοικιάσει σαν βοσκότοπο στην οικογένεια Ανδρέα Μουλογιάννη, που είχαν κι εκείνοι κτήματα στο Μπαστηρά, έναντι ποσού 7 βατσέλια σιτάρι ή 8 βατσέλια καλαμποκιού το χρόνο.

Μετά το θάνατο της γριά Ζανιάς (δηλ. της Μαρίας Μπεμπιγέ), τα παιδιά του Κουμπάτη που ήταν στην Αμερική εξουσιοδότησαν το θείο του να παίρνει το εισόδημα χωρίς να έχει το δικαίωμα πωλήσεως.

Ο παππούς της οικογένειας Μιχαλοπούλου ενεθυμήθη ότι η μητέρα του, του είχε κάνει πωλητήριο, πράγμα που επιβεβαιώθη ότι το κτήμα ανήκε στην οικογένεια Μιχαλοπούλου, που για διαφόρους λόγους αναγκάσθηκε να το πωλήσει στον Αποστόλη Μουλαγιάννη.

 

Διευκρίνηση υπό του κ. Γκοτζιά

Ορισμένοι συγχέουν την Μαρία-Μπεμπιγέ (Μαριωρή) με την Μαριωρή του Τριτσιμπίδα.

Για την Μαριωρή και τον Τριτσιμπίδα είχε γράψει ο αείμνηστος Γεώργιος (Γιωργούλης Χρυσανθακόπουλος). Είχα διαβάσει το γραφτό. Μάλιστα ο ανεψιός του Γιωργούλη, Αριστείδης (Μπέης) Χρυσανθακόπουλος είχε προσπαθήσει το γραφτό αυτό να το δημοσιεύει. Δυστυχώς μετά τον θάνατο του Αριστείδη Χρυσανθακόπουλου δεν ανευρέθει μέχρι στιγμής.

Ανέγραψε ότι η Μαριωρή που ήταν από το Λάλα, κι αν ενθυμούμαι ήτο από την οικογένεια Ντελή (Γεωργακόπουλου), είχε αρραβωνιαστεί τον Τριτσιμπίδα, κτηματία από την Βαρβάσαινα.

Πριν από το γάμο, την Μαριωρή την απήγαγε ο Δούρος, από το Δούκα που τον είχε βοηθήσει στην απαγωγή ένας από το προσωπικό του σπιτιού της, ο Γκαγκανής. Όταν το έμαθε ο Τριτσιμπίδας που είχε φθάσει στη Λουκίσα, πηγαίνοντας για την Μαριωρή, επέστρεψε στη Βαρβάσαινα. Ο Δούρος την έκρυψε αρκετό καιρό και μάλιστα την είχε πάει προς την περιοχή της Καμένας. Το τέλος της ήταν άσχημο. Αρρώστησε βαρειά και πέθανε.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.

Ο αείμνηστος Μιχάλης Μιχαλόπουλος πριν πεθάνει, είχε παραδώσει την ιστορία της Τουρκοπούλας Μπεμπιγέ που είναι συνδεδεμένη με το Δούκα και την οικογένειά του.