Οικογένεια Ευθυμίου

Στο δρόμο της ζωής υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ανεξίτηλα τα ίχνη του περάσματος τους. Είναι εκείνοι που επολέμησαν σαν ήρωες και στρατιώτες της Αλήθειας και της Αρετής, που μας φωτίζουν, μας οδηγούν και κρατούν αδιάκοπα τη μορφή τους, στην μνήμη μας. Διαμόρφωσαν φυσιογνωμία ανώτερου ήθους και υψηλής αρετής, με θεοσέβεια που υψώνει τον άνθρωπο στα ουράνια. Προσπάθησαν και διάρθρωσαν την ζωή τους στο πλέγμα της αγάπης, της αξιοπρέπειας και της ηθικής δύναμης και διαμόρφωσαν άτρωτη ηθική θωράκιση, ευσεβή ψυχική διάθεση και φυσιογνωμία ανωτέρω ήθους που εκδηλωνόταν στη ζωή τους.

Στη χωρία εκείνων που είχαν τα παραπάνω προτερήματα, που με το παράδειγμά τους και προ παντός με τις πράξεις τους μας υποχρεώνουν να τους μνημονεύσουμε, είναι η οικογένεια Ευθυμία ή Καπογιάννη.

Η οικογένεια Ευθυμίου προσέφερε αίμα στον αγώνα της ελευθέρωσης της Πατρίδας μας και άφησε μνημείο στη μνήμη των αγώνων τους, τον Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Κάπελη. Οι κληρονόμοι συνέχισαν τον ίδιο δρόμο, της αγάπης προς τον τόπο τους και τις θυσίες γι’ αυτά. Τ’ αδέλφια Ευθυμίου εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.

Ο Παναγιώτης, ένα δυνατό μυαλό, ασχολήθηκε με το εμπόριο κι επρόκοψε. Ανέδειξε τον έναν γιο του Κων/νο στην Ιατρική επιστήμη που έγινε σπουδαίος κυταρολόγος και ιατροδικαστής. Δεν είχε ξεχάσει τη γενέτειρά του. Είχε αφήσει με διαθήκη οικόπεδο στην Ηλιούπολη Αττικής για το Δούκα. Ίσως, μετέπειτα, ανάγκες ή άλλοι λόγοι τον ανάγκασαν να το απαλλοτριώσει. Μετά το θάνατό του ευρέθει πουλημένο.

Ο Αθανάσιος, ένα πνεύμα με φαντασία και φωτισμό, δημιούργησε Ιππική Σχολή στην Κηφισιά και έγινε πασίγνωστος στην κοινωνία της και δυναμικό στέλεχος της. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Κατόρθωσε με εργατικότητα και τιμιότητα να δημιουργήσει αξιόλογη περιουσία. Η αγάπη του στο χωριό που είδε το φως της ζωής του, δεν έσβησε. Ήταν βαθειά ριζωμένη μέσα στην ψυχή του. Δεν υπέκυψε, όπως συνήθως γίνεται, ν’ αφήσει ότι απόχτησε με κόπους και θυσίες, στους κοντινούς συγγενείς. Επικράτησε η θέλησή του να δώσει βοήθεια για ό,τι θεωρούσε πάνω από όλα, τη μόρφωση, σε κάθε άξιο Δουκιωτόπουλο. Είχε συλλάβει με το κοφτερό μυαλό του, ότι βάση της προόδου για κάθε άνθρωπο και την κοινωνία, είναι η Παιδεία και εκεί έριξε το βάρος της ενέργειας του. Ήθελε να εκπληρώσει ένα σκοπό, μια υπόσχεση που είχε δώσει από μικρός στους συμμαθητές του. Να βοηθήσει στον εξοπλισμό του σχολείου του, στον οποίο κι εκείνος έμαθε τα πρώτα γράμματα, με τα απαραίτητα όργανα μάθησης, όπως αναφέρει σε δημοσιεύματά του ο αγαπητός συμπατριώτης Διονύσιος I. Φραγκούλης που και ο ίδιος διέπεται από τα ίδια αισθήματα για το χωριό μας.

Έβαλε σ’ ενέργεια τ’ ανήσυχο πνεύμα του και κατόρθωσε όχι μόνο να μορφωθεί, όχι μόνο να γίνει κάτοχος ξένων γλωσσών, Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά, αλλά να γίνει και άξιο μέλος στην κοινωνία των παραγόντων της Κηφισιάς. Με διαθήκη δώρησε την περιουσία του στο σχολείο του χωριού του για να εκπληρώσει την υπόσχεση του. Ρητή εντολή του ν’ αξιοποιηθεί η περιουσία του και τα έσοδα να πηγαίνουν για τους άριστους και προοδευτικούς μαθητές του χωριού του Δούκα, που φοιτούσαν στα σχολεία που τότε λειτουργούσαν στο χωριό. Η σκέψη του αυτή επήγασε από την αρετή και τον ανθρωπισμό που είχε στην καρδιά του, αλλά και στην θέλησή του να βοηθήσει στη μάθηση, το θεμέλιο της προόδου. Είχε καρδιά εύφορη και γόνιμη που πότιζε τη σκέψη του. Η μόρφωση των παιδιών, που είναι το φυτώριο της ανάπτυξης κάθε κοινωνίας, ήταν βίωμά του. Η πράξη του αυτή είναι έκφραση της αγνής ψυχής του. Ήταν αναβαπτισμένος με τα ιδανικά που σπρώχνουν τον άνθρωπο να προχωρά μπροστά πίνοντας από το νερό του παρελθόντος και βλέποντας προς το μέλλον. Απέβλεπε στη μύηση των πατριωτών του προς την επιστήμη και την αληθινή ζωή.

Το χώμα που τον γέννησε, τον δέχτηκε στην αγκαλιά του, όπου κι αναπαύεται. Οι πατριώτες του τον ευχαριστούμε για τη μεγαλοσύνη του.

Το δώρο που άφησε αξιοποιήθηκε. Μ’ ενέργειες του Φιλοπροοδευτικού Συλλόγου των απανταχού Δουκιωτών, αποκτήθηκαν δύο μεζονέτες στην Κηφισιά, οδός Πάρου 10, στον τόπο που επί χρόνια εργαζόταν ο δωρητής. Κάθε μεζονέτα, διακοσίων δέκα πέντε (215) τετραγωνικών μέτρων, αποφέρουν ένα σεβαστό εισόδημα. Έγινε πηγή βοήθειας για μαθητές του χωριού και για το χωριό.

Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και η μνήμη του θα είναι αιώνια. Παράδειγμα άξιου πατριώτη και ανθρώπου. Παράδειγμα προς μίμηση αγάπης προς την κοινωνία και προσφορά στους συνανθρώπους του.

Ας έχουμε μπροστά μας τη μορφή του. Ας ανάβουμε στον τάφο που τον σκεπάζει ένα κερί που το φως του θα υπενθυμίζει σ’ όσους το βλέπουν, ότι εκεί αναπαύεται ένας πραγματικός πατριώτης. Ένας άνθρωπος με υψηλά ιδανικά.

Το χωριό του έχει υποχρέωση να στήσει την προτομή του, που να λέει ότι οι Δουκιώτες δεν ξεχνούν τους ευεργέτες.

Ο Δήμος Φολόης, στον οποίο υπάγεται το χωριό μας, έχει υποχρέωση να δείξει την ενεργητικότητα που απαιτείται και την ευαισθησία, ώστε να μην μείνει νεκρό γράμμα η θυσία του Αθανασίου Ευθυμίου, αλλά αιτία προόδου.

Τις παρακαταθήκες αυτές υποχρεωνόμαστε να διαφυλάξουμε και να παραδίδουμε στους επερχόμενους ως κληρονομιά.

Υπάρχουν νεκροί που δεν πεθαίνουν στη συνείδηση του κόσμου.

Είναι αυτοί που με το πέρασμά τους από την επίγεια ζωή εσμίλευσαν απάνω στην πέτρα της ίδιας της λησμονιάς το πέρασμα τους που δεν σβήνει ο χρόνος.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.