Ο Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος των Απανταχού Δουκιωτών "Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ”

Χιλιάδες χρόνια πέρασαν μέχρι να καταλάβει ο άνθρωπος ότι είχε ανάγκη να ζήσει μέσα σε κοινωνία. Να ζουν πολλοί μαζί, ώστε ο ένας να βοηθάει τον άλλον κι όλοι μαζί ν’ αντιμετωπίζουν τους κινδύνους που παρουσιάζονται και με τη συλλογική δύναμη να δημιουργούν καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής.

Αναμνηστική φωτογραφία μελών ιδρυτών του ΣυλλόγουΟι πολίτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στον ίδιο τόπο, δημιουργούν μεταξύ τους δεσμούς, συγγενικούς, φιλικούς και πατριωτικούς.

Η ζωή αναγκάζει το κάθε άτομο ν’ αναζητήσει, τόπους και τρόπους διαβίωσης διαφορετικούς, έτσι ώστε ο δεσμός που τους δένει να χαλαρώνουν, χωρίς όμως να εξαλείφονται.

Βρήκε τρόπους ώστε να βοηθάει στη μη διάλυση της συντροφικότητας, του πατριωτισμού και της φιλικότητας.

Οι σύλλογοι είναι ένας τρόπος που φέρνει τους ανθρώπους και τους πατριώτες πιο κοντά, ο ένας με τον άλλο και τους ανοίγει το δρόμο για κοινή πορεία.

Στις 6/5/1951 μια ομάδα Δουκιωτών που ζούσαν στο λεκανοπέδιο της Αττικής είχαν την έμπνευση να ιδρύσουν σύλλογο με τον τίτλο, Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος των απανταχού Δουκιωτών. Ζήτησαν από τον Άγιο του χωριού μας Άγιο Νικόλαο να τους βοηθάει. Κι εκείνοι έβαλαν στη σφραγίδα τους το όνομά του, Άγιος Νικόλαος. Οι πατριώτες ήσαν σκορπισμένοι και σ’ άγνωστη διεύθυνση ο καθένας, στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο εξωτερικό. Η δύναμη του καθενός να προσφέρει βοήθεια στις προσπάθειες για το καλό της γενέτειρά μας, ήταν πολλή δύσκολη. Ο σύλλογος πήρε την πρωτοβουλία κι έκανε προσκλητήριο σύναξης όλων των πατριωτών, για τα εγκαίνια μιας πνευματικής κοινωνικής και γενικής ιστορικής απόφασης για το χωριό μας. Να ξαναζωντανέψει και να ξαναγίνει η Δουκιώτικη φλόγα, να μεταδίδεται από άτομο σε άτομο, από γενεά σε γενεά. Ετέθη σαν βάση το χρέος κι η εγγύηση του κάθε πατριώτη να δουλέψει ολόψυχα για το χωριό μας.

Έβαλε θεμέλια με προοπτική να προσφέρουν ό,τι μπορεί ο καθένας και να τηρήσουν τον κανονισμό που έφτιασαν.

Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Όλοι οι πατριώτες έσπευσαν να γίνουν μέλη. Να προσφέρουν στο όργανο που συζητά και κατευθύνει τα ζητήματα του τόπου μας. Ήταν ένα προσκλητήριο που ένωσε τους πατριώτες και ζήτησε από τον καθένα τη γνώμη του και τις σκέψεις του. Μικροί και μεγάλοι, δυνατοί και αδύνατοι, έγιναν εργάτες της ιδέας και του σκοπού του. Να τιμούμε όλοι ενωμένοι και να φροντίζουμε την ιστορία του χωριού μας. Όλοι προσέφεραν τον οβολό τους. Όλοι προσπάθησαν, οι σκέψεις και τα λόγια να γίνονται πράξεις.

Ένα θέμα που απασχολούσε το χωριό μας χρόνια και βασάνιζε όλα τα σπίτια ήταν το θέμα του νερού, που λεπτομέρειες έχουν αναφερθεί σ’ αυτό το γραφτό. Ο σύλλογός μας δεν έμεινε αδρανής. Προσέφερε κατά δύναμη να έλθει το νερό από την Αύρα και ν’ απαλλαγούν τα σπίτια από το μαρτύριο. Εβοήθησε ν’ αγορασθούν οι σωλήνες μεταφοράς, της μηχανής για να έρχεται το νερό στη δεξαμενή όπου συσωρεύονταν κι από εκεί να διοχετεύεται στα σπίτια. Μεγάλη ανακούφιση και βήμα καλύτερης διαβίωσης, καθαριότητας και πολιτισμού. Ενδιαφέρθηκε για την τσιμεντόστρωση του κεντρικού δρόμου. Για το προαύλιο των σχολείων που τότε λειτουργούσαν. Τα σχολεία είχαν βιβλιοθήκη που ο σύλλογος φρόντισε να την εμπλουτίσει με βιβλία. Απόκτησε κινηματογραφική μηχανή και πρόβαλε ταινίες μορφωτικού περιεχομένου, όργανα διδασκαλίας, όργανα άσκησης και ψυχαγωγίας. Έκανε όλες τις προσπάθειες και ενέργειες να μη μεταφερθεί σ’ άλλο τόπο το γυμνάσιο. Όλοι αυτοί οι κόποι, όλος αυτός ο οπλισμός, δυστυχώς μεταφέρθηκε μαζί με το σχολείο. Οι γείτονές μας κατόρθωσαν με δόλιο τρόπο κι αφαίρεσαν το ζωτικότερο πνεύμονα του χωριού μας, που τόσα χρόνια του έδινε ζωή. Ήταν το γλυκύτερο πράγμα που λάτρευαν όλοι οι πατριώτες. Ήταν το χειρότερο χτύπημα.

Ο αείμνηστος Αθανάσιος Ευθυμίου, όπως είναι γνωστό, άφησε την περιουσία του στο χωριό μας. Ο σύλλογος επιμελήθηκε και την αξιοποίησε. Ο σύλλογός μας είναι μπροστά σε κάθε εκδήλωση. Σ’ όλο το διάστημα της ζωής του, άξιοι πατριώτες με όρεξη τον οδηγούσαν στο σωστό δρόμο. Και συνεχίζει το έργο του με πίστη στην αποστολή του κι αγάπη να δώσει ανάσα ελπίδας και βελτίωσης του τόπου μας.

Δεν πρέπει να νοιώθουμε απογοήτευση, ούτε να νοιώθουμε κουρασμένοι. Έχουμε δυνάμεις. Ας κάνουμε μια εσωτερική επανάσταση. Ας πούμε στον εαυτό μας ότι το Δούκα, η γενέτειρά μας, δεν πρέπει να πεθάνει. Με θάρρος και τόλμη πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά. Έχουμε δύναμη και μπορούμε. Θέληση χρειάζεται. Ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για το χωριό μας. Το υψηλότερο σύμβολο αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως. Κάθε καλή ενέργεια, κάθε καλή πράξη είναι η καρπερή αιτία προόδου.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.