Γέννηση των παιδιών

"Καλούς απογόνους" ήταν η ευχή στο ζευγάρι κατά το γάμο του. Ήταν η ευχάριστη προσδοκία. Η γέννηση παιδιών ήταν και η επιθυμία των νέων ζευγαριών. Ήταν το όνειρό τους. Ο καρπός της αγάπης τους. Η γέννηση του πρώτου παιδιού γέμιζε χαρά, όχι μόνο το ζευγάρι, όχι μόνο τους συγγενείς αλλά όλο το χωριό. Ο παππούς παίρνει τον εγγονό του στην αγκαλιά του και τον χοροπηδά και η γιαγιά τον νανουρίζει. Ήθελαν να διαιωνίσουν τ’ όνομά τους. Να ιδούν το εγγόνι τους να μεγαλώνει, να το καμαρώσουν.

Η γέννηση του παιδιού έδενε την οικογένεια. Ήταν πηγή χαράς και ευτυχίας. Γέμιζε τη ζωή του σπιτιού. Κάθε κουβεντούλα που ψέλιζε σκόρπαγε χαρά. Έδιωχνε κάθε στεναχώρια. Έδιωχνε κάθε ανέχεια και δυσκολία. Έδενε πιο πολύ το ζευγάρι, μεγάλωνε την αγάπη τους. Και περίμενε ο παππούς να πάει τον εγγονό περίπατο. Να κουβεντιάσει μαζί του. Η γιαγιά να τον στολίσει και να τον πάει στην εκκλησία να πάρει "χρυσό δοντάκι" από το δισκοπότηρο του παπά. Και η μάνα του να πάρει την πρώτη τσάντα και τα τετράδια και δειλά δειλά και φοβισμένα να τον πάει στο σχολείο. Να μπει στην κοινωνική ζωή.

Η νύφη όμως πολλές φορές αργούσε να μείνει έγκυος. Σύννεφα θόλωναν το δεσμό. Θόλωναν τα μυαλά των συγγενών και των φίλων, γιατί ήθελαν παιδιά. Ν’ ακουσθεί κλάμα στο σπίτι. Να φτερουγίσει η αθωότητα του μικρού πλάσματος. Να φυτρώσει νέος βλαστός στο οικογενειακό δένδρο. Όταν το χαρμόσυνο γεγονός αργούσε ή δεν ερχόταν, οι καλοθελητές και τα κουτσομπολιά έριχναν το δηλητήριο. Άχρηστη η γυναίκα, στείρα, άχρηστος ο άνδρας, που δεν μπορεί να φτιάσει παιδιά. Απαράδεκτα σχόλια για τις κακοτυχίες.

Γιατροί ειδικοί για παρακολούθηση των περιπτώσεων των έγκυων γυναικών δεν υπήρχαν στα χωριά, όπως και σήμερα, ούτε σπουδαγμένες μαίες να βοηθήσουν. Μόνο καμιά μεγαλογυναίκα έμπειρη προσέφερε στην ανάγκη βοήθεια. Στο χωριό ήταν η μακαρίτισα η Αγγελική, η θεία Μερμίγκω. Από τα τρεμάμενα χεράκια της είχαν πιαστεί πολλά παιδιά. Βοηθούνε στην απελευθέρωση της γυναίκας. Δεν υστερούσε σε τίποτε. Με απόλυτη καθαριότητα βοηθούσε να έρθει στον κόσμο ο καινούργιος άνθρωπος. Ήταν η μαμή του χωριού. Η μπάμπω σε άλλες περιοχές. Χρειαζόταν μεγάλη προσοχή γιατί υπήρχε κίνδυνος. Παραφύλαγε ο κακός δαίμονας, ο επιλόχιος πυρετός, που πολλές φορές γινόταν υπαίτιος νέες γυναίκες να μην χαρούν την μητρότητα και τη ζωή τους. Τώρα η επιστήμη είναι ο φύλακας άγγελος που βοηθά τις γυναίκες να φέρουν με ασφάλεια τη νέα ζωή. Με τη γέννηση του παιδιού, γινόταν το ασήμωμα. Ο παππούς και η γιαγιά πρόσφεραν ένα χρυσό δώρο ή ασημένιο που είχε δωθεί δώρο σ’ αυτούς. Ο κουμπάρος ασήμωνε το πρώτο παιδί με χρυσαφικό, αφού θα ήταν και ανάδοχος. Με τις ευχές όλων να τους ζήσει. Η γέννηση των παιδιών για τη μάνα τους ήταν ο χρυσός ήλιος που φώτιζε το σπίτι, φώτιζε τη ζωή κάθε οικογένειας, τη ζωή κάθε παιδιού. Για όλα τα παιδιά όσα και αν είχε. Γιατί η μάνα όλα τα παιδιά της χαίρεται. Για όλα πονάει.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.