Ειδυλιακός Περίγυρος

Παραδεισένιο τοπίο. Φύση ζωντανή. Τόπος που μοσχοβολάει από το άρωμα της γης. Ορίζοντας ολοπράσινος.

Μαγευτική ανατολή του ήλιου, που κάνει την εμφάνισή του, στέλνοντας τη χρυσή παρουσία του στη γύρω περιοχή, προσδίδοντας αίγλη και ομορφιά. Γλυκειά χαραυγή, πυρόξανθο ηλιοβασίλεμα. Πάνω στους λόφους και τους αγρούς απλώνονται οι γλώσσες του γλυκού φωτός. Η θαλπωρή του ήλιου, τα σμαράγδια που σκορπούν τα πουλιά, που ψάλλουν τον έρωτά τους στην καλή τους, που φυλάει με στοργή τα αυγά τους στη φωλιά.

Το θρόισμα των φύλλων. Η ησυχία που χαρίζει ο φυσικός περίγυρος, η γαλήνη, η ηρεμία και η αρμονία του τραγουδιού του τζίτζικα. Αυτό είναι το Δούκα.

Το περικλείει δασώδης βλάστηση. Το περιβάλλουν οι βαθύσκιωτες ρεματιές στις οποίες ο επισκέπτης και προσκυνητής θα νιώσει τη δροσιά και θα θαυμάσει τις όχθες γεμάτες βάτα και βατόμουρα. Τις κουμαριές γεμάτες κόκκινο καρπό, τροφή για τα κοτσίφια, ρείκια, που κρύβουν τους μικρούς κοκκινολαίμηδες που προσπαθούν να βρουν κανένα σκουλικάκι. Τις κουτσουπιές με τη ροζ φορεσιά τους, όμορφες νύφες που στολίζουν τις πλαγιές που αγκαλιάζουν το χωριό.

Τα βαθύσκιωτα πλατάνια που κρύβουν στις φυλλωσιές τους τις βρύσες, τις μικρές σαύρες που στο θόρυβο της παρουσίας σου, κοιτάζουν με φόβο και τρέχουν να κρυφτούν. Όλα βοηθούν τον επισκέπτη σε μια πραγματική έξαρση. Η μαγεία της νύχτας, βαθύς και ανεξερεύνητος κόσμος, μιλούνε στην καρδιά μας.

Απογειώνουν τον επισκέπτη μπροστά στη θεία δημιουργία. Η βραδυνή ησυχία, το σεληνόφως και τ’ αηδόνια που κρυμμένα μέσα στις φυλωσιές και τις βατουκλιές σκορπούν με το γλυκό τραγούδι τους αγαλίαση και ευφροσύνη. Δεκάδες πουλιά σέρνουν της αγάπης τους σκοπούς για να σαγηνέψουν το ταίρι τους. Όλα αυτά τα μικρά πλάσματα, ο φτερωτός κόσμος, υμνεί και ευχαριστεί τον πλάστη τους. Σε μετουσιώνουν. Σε αρπάζουν από τη γη και σε ανυψώνουν προς τον έναστρο ουρανό, που λάμπει από τα εκατομμύρια αστέρια που τον στολίζουν, ζωγραφίζουν το μεγαλείο του σύμπαντος. Ακούς τη φωνή του γκιώνη που με θλίψη, ψάχνει και καλεί τον αδελφό του. Άκουγες, παλιά, την φωνή του λύκου μές στη σιγαλιά, το ούρλιαγμα των τσακαλιών που έψαχναν για τη συντροφιά τους. Αφήνεις τον εαυτό σου, τη φαντασία σου να τρέξει στον κόσμο να βρει το δημιουργό της απεραντοσύνης. Ν’ αντιληφθεί ο καθένας τη μικρότητα του ατόμου και την κακότητα που, δυστυχώς, ζει μέσα στην κοινωνία.

Βλέπεις τους κορμούς των δέντρων με πολλές δεκαετίες ζωής να στέκουν μαυρισμένοι, μαυρισμένες φιγούρες από την ανθρώπινη κακία. Διαμαρτύρονται γιατί ενώ με τη δική τους ζωή χαρίζουν ομορφιά και υγεία στον άνθρωπο, εκείνος αφαιρεί τη δική τους ζωή. Τα δέντρα έχουν τη δική τους μυστική ζωντανή πνοή.

Βέβηλα χέρια σκορπούν την καταστροφή με τις πυρκαγιές. Τα μετατρέπουν σε άψυχα και μαυρισμένα κορμιά. Είμαστε υποχρεωμένοι ν’ αγωνιζόμαστε και ν’ αγαπάμε το πράσινο που περιβάλλει τον περίγυρό μας και μας δωρίζει τόσα αγαθά. Αυτά τ’ αγαθά, χωρίς περιορισμό, μας χαρίζει το χωριό μας. Την παντάνασσα φύση, αγαθή ορμή για ζωή. Πανίσχυρη. Μεγάλος μύστης. Ιδανικός ενσαρκωτής της πεμπτουσίας.

Η ζωή κοντά στον τόπο της γέννησής μας, είναι ευλογημένη γι’ αυτό δεν πεθαίνει παρόλη τη βαρυχειμωνιά που περνάει.

Η περιοχή προσφέρει ομορφιά, χάρη, ψυχαγωγία, αρκεί να αξιοποιηθεί, να δημιουργηθούν οι υποδομές που είναι αναγκαίες. Λίγη φαντασία χρειάζεται ν’ αποκαλυφθεί η πραγματικότητα που παρέχει το τοπίο.

Τέτοιο τοπίο σε πολύ λίγες περιοχές υπάρχει. Πρέπει να γίνει χώρος αναψυχής εκεί που κατοικεί η Θεά της βλάστησης.

Ο σύλλογος των απανταχού Δουκιωτών, μπορεί να βοηθήσει, ώστε να δημιουργηθεί ένας πνεύμονας ζωντάνιας και απασχόλησης. Θάρρος και πρωτοβουλία χρειάζεται και προ παντός αγάπη προς τον τόπο μας που τόσα έχει προσφέρει. Δεν πρέπει ν’ αφήσουμε να συνεχισθεί ο μαρασμός των χωριών μας. Ας εμπνευσθούμε, ας ξεσηκωθούμε δημιουργικά. Γη πανέμορφη, με ρίζες δημιουργικές, με πνοή προόδου, με φυσικά θέλγητρα που δένουν τον άνθρωπο μαζί της και τον κρατούν πάντα εραστή της, δεν πρέπει να την αφήσουμε να πεθάνει. Θα μετέχουμε σε ένα βαρύ παράπτωμα.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.