Ασχολίες των Δουκαίων - Μελισσοκομία

Στα παλαιότερα χρόνια υπήρχαν πολλές κυψέλες στο χωριό. Ήταν πραγματική ευλογία. Το ευλογημένο δημιούργημα του Θεού, η μέλισσα, που την βλέπουμε ακαταπόνητη να επισκέπτεται κάθε λουλούδι, αποτελεί μέλος μιας ιδανικής κοινωνίας, που λειτουργεί με τάξη, με εργατικότητα και δημιουργία. Ο άνθρωπος αν και θαυμάζει την οργάνωση αυτού του μικρού εντόμου, ζηλεύει τον συντονισμό της εργασίας του και τη μεθοδικότητά του στην τακτοποίηση και αποθήκευση των κόπων του, δεν τη μιμείται. Δεν έχει φθάσει να βλέπει καθαρά την κοινωνική του συμπεριφορά. Θ’ αργήσει πολύ, κι αν μπορέσει ποτέ, να την ακολουθήσει. Να της μοιάσει.

Πετά από λουλούδι σε λουλούδι, τρυγά με υπομονή το νέκταρ από τα αγνά κι όμορφα λουλούδια και το μεταφέρει χωρίς καθυστέρηση στο σπιτικό της. Το καταθέτει στο κοινό ταμείο. Η προσφορά της στον άνθρωπο, μεγάλη. Δεν είναι μόνο το αγνό μέλι και το κερί που χαρίζει που είναι φάρμακο για την υγεία του. Επιτελεί κι άλλο έργο, πιο δημιουργικό. Την γονιμοποίηση των καρποφόρων δένδρων και των φυτών, που είναι άπειρη, μεγαλύτερη και πολλαπλάσια από κάθε άλλη προσφορά. Χωρίς αυτή τη μοναδική συμβολή της, η καρποφορία των δέντρων θα ήταν φτωχή. Κάθε άνοιξη και φθινόπωρο που γινόταν ο τρύγος των κυψελών σκόρπιζε γλύκα και χαρά το σπιτικό. Δυστυχώς παρ’ όλο που το κλίμα είναι ευνοϊκό για την ανάπτυξη κι απόδοση, έχει ατονίσει και αυτή η απασχόληση.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.