Ασχολίες των Δουκαίων - Φανοποιείο

Ο Ανδρέας Τσέκουρας, ένας άντρακλας μέχρι εκεί πάνω, γεμάτος απλότητα, αθωότητα και καλή καρδιά. Ένας μεγάλος άνδρας με παιδική καρδιά. Ήξερε την τέχνη του φανοποιού που παλιότερα είχε πέραση. Είχε το εργαστήριό του για κάμποσο διάστημα στο παπαμιχαλέϊκο κτίριο που έγινε στη συνέχεια καφενείο. Το δούλευε με τα παιδιά του, τον Κώτσο, που μετά έγινε παπάς στη Μουριά, τον Αλέξη, που εγκαταστάθηκε στην Κάμενα και τον Σταύρο που περιπλανήθηκε στην Αττική, σαν παντοπώλης, έφυγε δυστυχώς από τον κόσμο πολύ νέος. Το εργαστήριο ήταν γεμάτο εμπόρευμα. Μπρίκια, σουρωτήρια, λιβανιστήρια, λαδοτήρια, ότι ήθελες εύρισκες. Είχαν όλα τα εργαλεία και δούλευαν εντατικά. Εφόδιαζαν το χωριό κι όλα τα γύρω χωριά. Φύσηξε όμως άλλος άνεμος, που τους ανάγκασε ν’ αλλάξουν πρώρη και ν’ ακολουθήσουν άλλα επαγγέλματα, αφού η βιομηχανία εφόδιαζε τον κόσμο πιο γρήγορα και πιο φτηνά.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.