Ασχολίες των Δουκαίων - Εργαστήρια Εργαλείων

Τα σπίτια έχουν, εκτός από τις αυλές, και κήπους για ζαρζαβατικά: κρεμμυδάκια, σκόρδα, μαρουλάκια κι όλα τα μυρωδικά, απαραίτητα για τις νοικοκυρές. Απαραίτητα εργαλεία για την καλλιέργεια των χωραφιών, των αμπελιών, των περιβολιών, οι τσάπες (αξίνες), εξοπλισμός για τα χωράφια, το όργωμα, τη σπορά, το θερισμό. Οι σιδεράδες ήταν οι δημιουργοί τους. Δούλευαν το φυσερό και το αμόνι για να δώσουν μορφή στα εργαλεία. Ο μακαρίτης ο Θοδωρής Νικολόπουλος (ο Ντελεφουσέκας), είχε εργαστήριο οργανωμένο στο χωριό. Μηχανήματα για κάθε εργαλείο και σκοπό. Εξυπηρετιόταν όλη η περιοχή που έσπευδε στον καλό τεχνίτη. Με το βαρυό στο χέρι, ιδροκοπάει για να είναι συνεπής στον πελάτη. Τα εργοστάσια όμως που γεννιόταν στις βιομηχανικές περιοχές, έφτιαναν εργαλεία γρηγορότερα και φθηνότερα. Άρχισε κι αυτή η δουλειά να μην έχει απόδοση.

Το εργαστήρι έκλεισε κι ο λεβεντάνθρωπος Θοδωρής πήρε των ομματιών του και έφυγε οικογενειακά στον Καναδά, όπου άφησε τα κόκκαλά του στην ξενιτιά με την γυναίκα του τη Διαμάντω. Εκεί βρίσκονται τα παιδιά και τα εγγόνια τους που πρόκοψαν. Δεν ξεχνούν όμως τον τόπο τους. Έρχονται στο χωριό να ξαναζήσουν στον τόπο που γεννήθηκαν. Να ξαναπροσκυνήσουν τον προστάτη του χωριού και να ζητήσουν τη βοήθειά του. Ν’ αναβαπτιστούν, ν’ ξαναγεννηθούν στο κλίμα που πρωτόζησαν.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.