Ασχολίες των Δουκαίων - Εμπόριο

Κατηγορία: Ιστορία

Σ’ έναν κλάδο που ήταν πρωτοπόροι και δημιουργοί οι Δουκαίοι ήταν το εμπόριο. Ήταν το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Το Δούκα είχε πρωτοποριακή ανάπτυξη και οικονομική άνθηση. Το εμπόριο ταυτίζεται με την πρόοδο. Οι έμποροι είναι μεσάζοντες. Αγοράζουν τα προϊόντα από την πηγή τους, τον παραγωγό. Το μεταφέρουν εκεί όπου υπάρχει ζήτηση και το μεταπωλούν. Υπήρχαν καταστήματα εφάμιλα των πόλεων. Τίποτε δεν έλλειπε, από τα καταστήματα αυτά. Πραγματικά πολυκαταστήματα. Είδη διατροφής, παπούτσια κάθε είδους, υφάσματα, ανδρικά και γυναικεία είδη και ό,τι άλλο χρειαζούμενο στον άνθρωπο.

Τα γύρω χωριά της Ορεινής Ηλείας, αλλά και της Αρκαδίας, ερχόντουσαν να εφοδιαστούν από τα καταστήματα του χωριού μας. Κάθε Σάββατο και Κυριακή, γέμιζε το χωριό μουλάρια, γαϊδούρια κι άλογα. Έφεραν δικά τους προϊόντα και τα αντάλλασσαν με εμπορεύματα. Κτηνοτροφικά και γεωργικά είδη γέμιζαν την αγορά. Από το Δούκα ξεκίνησαν την εμπορική τους δραστηριότητα πολλοί που τίμησαν τον εμπορικό κόσμο και μετέφεραν την Δουκιώτικη πνοή σε πολλές πόλεις.

Μένει ανεξίτηλο τ’ όνομα Κουμπάτη, που ξεκίνησαν το εμπόριο από το χωριό. Το μετέφεραν στον Πύργο και συνέχεια στην Αθήνα. Μέχρι προ τινός υπήρχε στην οδό Φιλελλήνων η ταμπέλα Κουμπάτης. Έσβησε και αυτή. Οι Κανελλόπουλοι (αδέλφια του αείμνηστου γιατρού του χωριού μας Γεωργίου Κανελλόπουλου) έδρασαν στον Πύργο. Η οικογένεια Δημακόπουλου ξεκίνησαν από το χωριό, εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά και ασχολήθηκαν με τις μεταφορές. Απόγονός τους ο γιατρός Δημακόπουλος. Οι αδελφοί Αριστείδης και Γεώργιος Βαρουξής. Το εστιατόριο "ΗΒΗ" που επί χρόνια στόλιζε την πλατεία Ομονοίας της Πρωτεύουσας ανήκε στον Αριστείδη. Ήταν το στέκι των Δουκαίων. Ο Γεώργιος Ροδόπουλος του Λεωνίδα είχε επί χρόνια το μεγάλο εστιατόριο "ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ". Εκεί εύρισκαν καταφύγιο πολλά παιδιά που κατευθύνονταν για την Αθήνα.

Στην αρχή του χωριού, δεξιά και αριστερά, ήταν τα πλούσια καταστήματα του Κωστάκη Παπαγεωργίου. Ο αδελφός του, Γεωργούλης, σταφιδέμπορος, είχε εγκατασταθεί στο χωριό Κλαδέο (Στραβοκέφαλο). Απέναντι το κατάστημα του Ιωάννη Παναγούλη (του Καψαμπέλη). Γεμάτα μαγαζιά. Απόλυτη εξυπηρέτηση. Ευγένεια και καλοσύνη.

Πιο κάτω είχε μαγαζί ο Αλέξης Λαμπρόπουλος (ο Καλέρης). Πριν από αυτό ήταν το μαγαζί των αδελφών Χαριτόπουλου, που έσβησε μαζί με τους νοικοκυραίους του. Στην πλατεία ήταν το μαγαζί του Διον. Σπηλιόπουλου, το παρέλαβε ο γιος του, Σπόρος, που οργάνωσε την επεξεργασία και το εμπόριο των σπαρτών.

Στον Εμφύλιο, ο Παπαγεωργίου εξαναγκάσθηκε και εγκαταστάθηκε στον Πύργο. Το κατάστημα του Παναγούλη το κουμαντάριζαν οι κόρες του, για κάμποσο καιρό, αφού ο μεγάλος γιος του πέθανε, κι ο άλλος, ο γιατρός, αδυνατούσε να το συνεχίσει.

Ο Σπύρος Σπηλιόπουλος εγκαταστάθηκε και δημιούργησε ωραιότατο κατάστημα στα Πατήσια, το οποίο μετά τον απρόοπτο θάνατό του, συνέχισε ο γιος του Γεώργιος, οικονομολόγος. Και ο αείμνηστος Ανδρέας Χατζόπουλος, πριν ανακατευθεί με το επάγγελμα του πατέρα του, ασχολήθηκε με το εμπόριο. Παλαιότερα, είχε κατάστημα και ο μακαρίτης Βασίλης Χρυσανθακόπουλος.

Όλα αυτά ανήκουν πλέον στις αναμνήσεις των καλών εποχών. Έφυγαν τα ζωντανά και δυναμικά στοιχεία του εμπορίου. Έφυγε και το εμπόριο. Απομένει το κατάστημα του Γιάννη Παπαγεωργίου που δίνει ακόμη λίγο φως. Επικρατεί το λυκόφως ενός λαμπρού παρελθόντος. Τα περισσότερα σπίτια που στέγαζαν τα μαγαζιά στέκουν ορφανά, χωρίς προστάτη, βουβά περιμένοντας την τύχη που τους επιφυλάσσει ο χρόνος. Να παραδοθούν στο θάνατο. Στον αφανισμό. Να γίνουν πλίνθοι, λίθοι και κέραμοι, ατάκτως εριμένοι.

 

* Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Η ιστορία του χωριού Δούκα – Ηλείας» του επίτιμου δικηγόρου Κωνσταντίνου Ιωάννου Γκοτζιά.